Ne zaman ayrılık saati gelse En vazgeçilmez yerinde yaşamınDuysak ayak seslerini akşamınVe sokaklardan elayak çekilseBir ürpertiyle duyarım o zamanSeni çağıran sesi uzaklardan Ne zaman ayrılık saati gelseBir gariplik çöker içime birdenKalan tek anı gibi bir devirdenDurmadan çalınır o gamlı besteSanki bilir dem hazin öykümüzüBulutlar ağlar, kararır gökyüzü Ne zaman ayrılık saati gelseBir çaresizliğe anlatır gibiBirden değişir gözlerinin rengiMavi solar, koyulaşır yeşilseSarınca ruhunu eski bir hüzünUçar gider pembeliği yüzünün Ne zaman ayrılık saati gelseUzatsan özlemle dudaklarınıTüm ağaçlar döker yapraklarınıNe çiçek kalır ortada, ne bahçe Sadece uğultusu o rüzgarınVe bir umut kırıntısı: Belki yarın Ne zaman ayrılık saati gelseBir fırtına çıkmışcasına, büyükİçimdeki güllerin boynu bükükBir zaman kalakalırım öyleceNeden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller ağlar, ben ağlarım...
Ümit Yaşar Oğuzcan
.